‘Als westerse vrouw kan ik duidelijk niet tippen aan de prachtige dansbewegingen van de Nepalese vrouwen.’
Al maanden verschijnen de nieuwste Teej-liedjes op YouTube. In de video’s dansen vrouwen in prachtige rode sari’s. Teej staat bekend als het vrouwenfestival en wordt jaarlijks eind augustus of begin september gevierd. In 2017 vindt het plaats van 23 tot 26 augustus. Vorig jaar vierden we het met familie en onze Amerikaanse gasten.
Nepal kent veel festivals, vaak vanuit het hindoeïsme. Teej viert de liefde en toewijding van een vrouw aan haar man, gesymboliseerd door de vereniging van Shiva en Parvati. Vrouwen vieren het voor een lang leven van hun man en een sterke relatie tot aan de dood.
De eerste dag heet ‘Dar Khane Din’: letterlijk de dag van het zware eten. Vrouwen in het dorp bereiden allerlei gerechten en broodsoorten. ’s Avonds komen ongeveer twintig familieleden bij ons thuis. Zoals altijd leidt Budhi’s zus het keukenteam. Haar rijst, groenten, vlees en brood zijn heerlijk. Op televisie spelen Teej-liedjes en de kinderen dansen. Veel vrouwen eten tot middernacht, wanneer de tweede dag begint.
De tweede dag is de belangrijkste: de vastendag voor getrouwde vrouwen. Sommigen nemen helemaal geen eten of water, anderen drinken en eten fruit. Ze dragen rode sari’s. Rood is ook de kleur van bruiloften en andere feesten. Volgens een verhaal is Teej vernoemd naar een klein rood insect dat in het regenseizoen uit de grond komt.
’s Ochtends lopen de vrouwen samen naar de hoofdtempel in Thakurdwara. Ze offeren bloemen, zoetigheid en fruit aan Shiva en Parvati en ontvangen van de priester een zegen voor de gezondheid van hun man en een gelukkig huwelijk. Ook ongetrouwde vrouwen mogen offers brengen, in de hoop op een goede toekomstige partner. Mannen mogen deze dag niet de tempel in. Buiten kijken ze bewonderend naar de dansende vrouwen.
’s Middags willen onze Amerikaanse gast Krista en ik meedoen. Eerst moeten we ons feestelijk aankleden. Ik heb geen rode sari, maar gelukkig heeft mijn schoonmoeder een mooie groene, die ook gedragen mag worden. Een sari is zeven meter lang en één meter breed en wordt om middel en schouder gewikkeld. Dat doe je niet zomaar alleen! Buurvrouwen helpen ons de sari’s goed om te doen. We versieren onze handen met henna en dragen rode armbanden en een halsketting.
Op vijf minuten van ons huis staat een kleine tempel waar zo’n twintig vrouwen en kinderen bijeenkomen. Ze hebben een muziekbox met Teej-liedjes. In de zon is het nog dertig graden, dus dansen ze vol overgave op een klein schaduwplekje. Vaak alleen, aangemoedigd door de anderen. Krista en ik doen ons best om Nepalees te dansen, maar kunnen niet tippen aan hun prachtige bewegingen. Ondanks het vasten hebben de vrouwen veel energie en plezier.
Rond vijf uur gaan de vrouwen naar huis. Hoewel Teej een vrouwenfeest is en ze zelf niet mogen eten, koken ze voor hun mannen en kinderen. Op het gebied van emancipatie is nog een lange weg te gaan. Tijdens onze wandeling worden Krista en ik uitgenodigd voor brood en rijstpudding. Men weet dat wij vandaag wel eten. We krijgen zelfs een handwaaier om af te koelen na onze danspogingen.
Op de derde dag staan de hindoevrouwen vroeg op, wassen zich en houden opnieuw een offerceremonie voordat ze weer vast voedsel mogen eten. Budhi’s zus brengt nog meer heerlijk brood en andere gerechten. Vandaag zitten, ontspannen en eten we vooral.
Iedereen een gelukkig Teej 2017!
Geschreven door Sonja van Bardia Homestay.













