Vroeg in de ochtend klinken de geluiden van de jungle geheimzinnig. Overal horen we bladeren ritselen. Vliegt er een vogel weg, of is er een neushoorn dichtbij?
We zijn in het gemeenschapsbos van Dalla. Het vormt een verbindingszone voor dieren tussen Bardia National Park en het Katarniaghat Wildlife Sanctuary in India. Deze corridor is belangrijk voor de eenhoornige neushoorn en de Bengaalse tijger. WWF ondersteunt het dorp met kennis over natuurbescherming en de teelt van munt en kamille — planten die neushoorns niet lekker vinden. De vijf kilometer lange zandweg van ons huis naar het Tharu-dorp Dalla loopt door het platteland. Je kunt er per jeep, motor of fiets komen.
Het bos heeft veel bomen, hoog gras en kleine waterpoelen: een ideale leefomgeving voor neushoorns. In mei 2016 was het in Nepal twee jaar geleden dat de laatste neushoorn werd gestroopt. Het was bovendien het vierde jaar zonder neushoornstroperij sinds 2011. Dat hielp de populatie groeien tot 645, destijds het hoogste geregistreerde aantal in het land. In Bardia National Park leefden er ongeveer 29. In het gemeenschapsbos van Dalla is er een goede kans om ze te zien.
Bij aankomst met onze gasten wacht onze lokale gids al bij de ingang. Zoals altijd met een brede glimlach en twinkelende ogen. Hij woont zijn hele leven in Dalla en kent iedere meter van dit bos.
We lopen stil achter hem aan. Geluiden kunnen dieren wegjagen en we willen goed naar de jungle luisteren. Op het pad zien we oude voetsporen van olifanten en tijgers. Ze worden hier niet vaak gezien, maar hun sporen bewijzen dat ze er zijn. Onze gids wenkt ons: gisteren zag hij hier een neushoorn met een jong. Hij wijst op verse neushoornurine en vertelt dat die volgens het plaatselijke geloof gezond zou zijn om te drinken. Dan ritselen er bladeren. Mijn hart klopt sneller: is het een vogel, of staat er een neushoorn dichtbij?
De gids denkt dat de neushoorn naar de andere kant van het kanaal is gegaan. We rollen onze broekspijpen op en waden naar de overkant. Daar zien we nieuwe sporen. De gids vraagt ons te wachten. Enkele minuten later komt hij terug en fluistert in het Nepalees dat er een neushoorn met een jong vlakbij is en dat we in een boom moeten klimmen.
Gelukkig vinden we allemaal een boom met veel takken en klimmen we zo snel mogelijk omhoog. Na vijf minuten verschijnt de neushoorn uit het gras. Niet met één, maar met twee jongen! Wat een ongelooflijk moment. Ik houd van dit dier. Zijn zicht is slecht, maar hij hoort uitstekend en zijn oren draaien voortdurend. We blijven ruim een halfuur in de boom. Mijn voeten verkrampen, maar ik dwing mezelf stil te blijven. Plotseling rennen de neushoorns weg. Ze hebben ons gehoord. We kunnen veilig naar beneden.
Drie uur na vertrek zijn we terug in Dalla. Ja, we hebben de eenhoornige neushoorn gezien! In een lokaal huis genieten we van een Tharu-lunch en rijstbier, terwijl we napraten over ons avontuur.








